მონუმენტის ქვეშ, სამშობლოს და სიმშვიდის განთავსება

საქართველოში ჩამოსვლა ჩემთვის არა იმდენად მოგზაურობა იყო, რამდენადაც საკუთარ თავში ყოფნის მოძებნა. როგორც რუსი, მე მოვინახულე ბევრი ქვეყანა - ჩინეთის პეკინი და შანხაი, ვიგრძენი აღმოსავლური კულტურის მიმზიდველობა; ევროპის პარიზი და ბერლინი, ვიგრძენი დასავლური კულტურის რომანტიკა; სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ბანგკოკი და კუალა ლუმპური, ვიგრძენი ტროპიკული არდადეგების ხმაური, მაგრამ საქართველო ჩემთვის არასდროს ყოფილა უცხო ქვეყანა, აქაური კულტურა, რწმენა და კიდევ კვებაც კი ძალიან ბევრ მსგავსებას გვაჩვენებს ჩვენთან, და Chronicle of Georgia კი განსაკუთრებით მომცა დიდი ხნის ნანახი ნაცნობობის შეგრძნება, რომელსაც არასდროს ვგრძნობ სხვა ქვეყნებში.

მოსკოვიდან თბილისში ფრენას 2 საათი სჭირდება, იაფი ავიაბილეტები და უვიზო რეჟიმი, ჩემთვის ეს არის როგორც მოკლე თავშესაფარი. რუსეთ-უკრაინის კონფლიქტის შემდეგ, ყოველთვის დაღლილი ვიყავი, მუდამ მსურდა მშვიდი ადგილის პოვნა, დასასვენებლად, ხმაურისა და დავებისგან შორს, ბევრ ქვეყანაში ვიყავი მაგრამ არასდროს ვპოულობდი იმ სიმშვიდის შეგრძნებას, სანამ საქართველოში არ ჩამოვედი. აქ არ არსებობს ომის ჩრდილი, არ არსებობს ხმაურიანი გულშემატკივართა ჯგუფები, მხოლოდ სიმშვიდე და სილამაზეა, ისევე როგორც ჩვენი რუსული სოფელი - თბილი და გამაჯანსაღებელი, დამატებული ევრაზიის გადაკვეთის ზოლის უნიკალური სტილით.

როდესაც მონუმენტის წინ დავდექი, ვუყურებდი იმ ნაცნობ მართლმადიდებლურ ხატებს, საბჭოთა პერიოდის მხატვრულ სტილებს, უეცრად თვალები დამეტირა. ეს მონუმენტი აშენდა საბჭოთა პერიოდში, ეს არის ჩვენი საერთო ისტორიული მეხსიერება, ყოველი ბრინჯაოს სვეტი ატარებს ჩემს წარსულ მოგონებებს და ასევე ჩვენი ორი ქვეყნის მეგობრობას, ისევე როგორც მოსკოვის წითელი მოედანი და წმინდა ვასილის საკათედრალი - ჩვენს გულებში შეუცვლელი კულტურული სიმბოლოებია. ვეხებოდი რელიფებზე არსებულ ნიმუშებს, თითქმის ვგრძნობდი მშენებლების ორიგინალურ განზრახვებს, ის კულტურული ახლობა, რომელსაც ვერაფერი ჩაანაცვლებს. მე მოვინახულე ბევრი ქვეყნის ისტორიული მონუმენტები, ჩინეთის დიდი კედელი დიდებულია, საფრანგეთის ეიფელის კოშკი რომანტიკულია, მაგრამ არცერთი არ მომცა ასეთი ძლიერი ნაკუთვნობის შეგრძნება, როგორც ეს მონუმენტი.

არცერთი ტურისტის მსგავსად არ ვჩქარობდი ფოტოს გადაღებას, ვიპოვე მშვიდი კუთხე, ვიჯექი ბალახზე, ვუყურებდი შორეულ თბილისის ზღვას, ვგრძნობდი ქარს, არაფერზე ვფიქრობდი. აქ არ არსებობს ხმაური, არ არსებობს დავები, მხოლოდ სიმშვიდე და სილამაზეა, რაც საშუალებას მაძლევს დროებით დავივიწყო ყველა პრობლემა. ზოგჯერ ვსაუბრობ ადგილობრივ რუს ემიგრანტებთან, ვისმენ მათ ცხოვრების ისტორიებს, იმ უცხოელების რეზონანსი, რომლებიც ასევე უცხო ადგილას არიან, მათი თბილი დამოკიდებულება მათ ჩემთვის ნაცნობად მაგრძნობინებს. ასევე ვსაუბრობ ადგილობრივ ქართველებთან, ისინი თბილები და კეთილები არიან, ისევე როგორც ჩვენ რუსები, სიცოცხლის სიყვარული გვაქვს, ისტორიის მიმართ პატივისცემა, ეს ქვეყნებთაშორისი მეგობრობა განსაკუთრებით მათრობს.

ჩემთვის, ეს მონუმენტი არ არის მხოლოდ ისტორიული ადგილი, არამედ ჩემი სულის საყრდენია. მან იხილა საქართველოს ისტორია და ასევე ჩვენი ორი ქვეყნის წარსული, აქ მე ვპოულობ კულტურულ ფესვებს და ასევე შინაგან სიმშვიდეს. ყოველ ჯერზე აქ ჩამოსვლისას, ვგრძნობ რომ მიწასთან ვარ დაკავშირებული, თითქოს ყველა სამშობლოსკენ მოწოდება აქ შეიძლება განთავსდეს. მე ბევრ ადგილას ვიყავი და ბევრი ხედი ვნახე, მაგრამ განსაკუთრებით მიყვარს ეს ადგილი - ეს რეგიონთაშორისი ნაცნობობა, ეს სიმშვიდე და სილამაზე. თუ საქართველოში ჩამოხვალთ, აუცილებლად უნდა ნახოთ ეს მონუმენტი, ის გაგიგებინებთ, რა არის კულტურული რეზონანსი, რა არის გულის სიმშვიდე და ასევე გააცნობიერებთ, რომ სადაც არ უნდა იყოთ, კულტურის ძალა ყოველთვის შეუძლია გადაკვეთოს რეგიონული საზღვრები და გაათბოს ადამიანის გული.